Pierre Prosper, avokat i Hashim Thaçit, i ka thënë Prokurorisë së Gjykatës Speciale që ata mund të mos i respektojnë dëshmitarët ndërkombëtarë që kanë dëshmuar në anën e mbrojtjes së krerëve të UÇK-së, por ka kërkuar që të paktën të respektojnë rolet e tyre dhe kë ata përfaqësonin.

Këto komente, Prosper i ka bërë në fjalën përfundimtare të mbrojtjes së Hashim Thaçit – i akuzuar nga Gjykata Speciale për krime të pretenduara lufte – e cila është duke vijuar aktualisht në Hagë.

“Mund të mos ju pëlqejnë. Dhe nuk keni nevojë që t’ju pëlqejnë. Mund të mos respektoni dëshmitarët tanë ndërkombëtarë si individë. Dhe nuk keni nevojë që t’i respektoni. Por duhet të respektoni rolet e tyre, profesionet e tyre, dhe kë të përfaqësonin. Qeverinë e Shteteve të Bashkuara, qeverinë britanike, NATO-n dhe Organizatën e Kombeve të Bashkuara”, tha Prosper.

Pjesë nga fjala e Prosper-it:

Mund të vazhdoni, Z. President. Faleminderit. Mirëdita.

Do të duhet të jem i shkurtër për të kursyer pak kohë shtesë për avokatin tonë kryesor. Por dua të flas për dëshmitarët e mbrojtjes, ndërkombëtarët, dhe sulmet që ndodhën gjatë këtyre fjalimeve përmbyllëse kundër tyre. Do të flas në mënyrë të gjerë dhe të shkurtër.

Por le të filloj, dje pata një bisedë me një mik, një diplomat të lartë, shumë herë ambasador, një i dërguar special, dhe i lexova atij citate që dëgjuat të hënën, veçanërisht nga prokurori specialist. Citatin në veçanti, gjykata dëgjoi dëshmi të drejtpërdrejta nga shtatë dëshmitarë të mbrojtjes, të gjithë ndërkombëtarë. Secili ishte i përfshirë në përpjekje të veçanta për të sjellë paqe dhe administrim në Kosovë.

Por nëse përfshirja e tyre në këtë rast dhe vëzhgimi i kufizuar është i vlefshëm për qëllimet e kësaj gjykate, është një çështje krejtësisht tjetër. Për pjesën më të madhe, shtatë dëshmitarët ndërkombëtarë u “parashutuan” në një situatë me pak njohuri paraprake për aktorët e përfshirë, nuk flisnin gjuhën, u takuan fytyrë për fytyrë me aktorët kryesorë vetëm disa herë, pothuajse asnjëherë nuk panë rregullat, urdhrat apo komunikatat e UÇK-së, dhe nuk ishin të njohur me strukturën e UÇK-së. Pastaj ajo thotë që ata kishin një shtresë të hollë informacioni.

Miku dhe kolegu im u përgjigj duke thënë, “o Zot, pak e përbuzur ndaj profesionit tim.” Zotërinj, mendoj se duhet ta shqyrtojmë këtë sepse këto komente tregojnë një nivel arrogance dhe përbuzjeje që ka ndjekur këto procedura që nga fillimi. Të përbuzësh menjëherë dëshminë ose përvojat e këtyre profesionistëve të përvojshëm të cilëve ishte puna të shkonin dhe të analizonin dhe vlerësonin një situatë, të shihnin ngjarjet për të ruajtur dhe mbrojtur sigurinë ndërkombëtare, është i papërgjegjshëm.

Në fakt, është i gabuar dhe ndoshta edhe një akt dëshpërimi. Nuk është çudi që qeveritë janë të kujdesshme ndaj gjykatave ndërkombëtare. Kur profesionistët e tyre vijnë dhe të tregojnë si ka qenë, çfarë po ndodhte, dhe kjo refuzohet nga dikush ose disa njerëz që as nuk ishin aty, kjo është shumë problematike.

Duhet të kemi parasysh që këto institucione, këto gjykata janë një mjet i rendit ndërkombëtar, i sistemit ndërkombëtar. Njerëzit që erdhën para jush janë pjesë e këtij rendi. (4:07) Ata janë ata që vendosin nëse duhet të ketë gjykata dhe drejtësi.

Mendoni për pasojat nëse thjesht themi, “hej, ata nuk e dinë se për çfarë flasin.” Ju ishit aty, por nuk ka rëndësi sepse ne do ta interpretojmë ndryshe. Mos i besoni syve tuaj. Mos i besoni veshëve tuaj. Ne dimë më mirë. Mendoj se është e rëndësishme të kujtojmë këta dëshmitarë.

Tani, mund të mos ju pëlqejnë. Dhe nuk keni nevojë që t’ju pëlqejnë. Mund të mos respektoni dëshmitarët tanë ndërkombëtarë si individë. Dhe nuk keni nevojë që t’i respektoni. Por duhet të respektoni rolet e tyre, profesionet e tyre, dhe kë të përfaqësonin. Qeverinë e Shteteve të Bashkuara, qeverinë britanike, NATO-n dhe Organizatën e Kombeve të Bashkuara.

Këta individë nuk erdhën këtu thjesht në një kapacitet privat për të thënë, “ja çfarë mendoj unë.” Ata folën me ju ose për ju në emër të përvojave të tyre dhe thelbësisht në emër të institucioneve të tyre. Pse tjetër do të duheshin leje që ata të mund të flasin? Sepse informacioni që ata posedojnë i përket atyre institucioneve.

Pra, kur ju dhanë mendimet e tyre, ato konsideroheshin mendime. Ato ishin produkt i bashkëpunimit, mbledhjes së informacionit nga mbrojtja, organizatat ushtarake, nga komuniteti i inteligjencës, nga raporte të OJQ-ve, nga debate të brendshme, nga vëzhgime personale.