Rusia po e humb luftën kundër Ukrainës. Sipas autorit, prova për këtë vjen nga vetë Vladimir Putini, i cili ka pranuar se gjërat nuk po ecin sipas planit dhe ka bërë një thirrje të dëshpëruar për rikthimin e bisedimeve të paqes, ndërkohë që rafineritë ruse të naftës digjen dhe urat që lidhin territoret e pushtuara goditen nga raketat ukrainase.

Presidenti rus duket i tronditur. Aeroportet janë mbyllur, zinxhiri logjistik ushtarak është dëmtuar rëndë dhe mbështetja publike për luftën që ai vetë nisi po zbehet. Edhe mediat shtetërore ruse nuk po arrijnë më të krijojnë entuziazëm artificial për konfliktin.

Në një intervistë të dielën, Putini bëri një pranim të rrallë se vendi po përballet me mungesa karburanti si pasojë e sulmeve ukrainase me dronë.

Bashkëpunëtorët e tij janë ankuar se një marrëveshje, për të cilën besojnë se ishte arritur me Donald Trump në samitin e Anchorage vitin e kaluar – që do t’i jepte Moskës kontroll kolonial mbi 20 për qind të Ukrainës – është braktisur nga presidenti amerikan.

Trump pëlqen të mbështesë fituesit. Deri tani ai ka mbështetur Rusinë, e cila pushtoi në shkallë të plotë një shtet demokratik evropian në shkurt të vitit 2022.

Sipas autorit, tani mund të jetë momenti që Mark Rutte t’i shpjegojë presidentit të SHBA-së se aleatët e NATO-s po mbajnë barrën e tyre në mbështetje të Ukrainës edhe pa ndihmën ushtarake amerikane (me përjashtim të inteligjencës).

Autori thotë se mjafton të përsëriten fjalët e vetë Putinit, i cili deklaroi se sulmet ukrainase ndaj infrastrukturës së naftës dhe logjistikës ruse synojnë të “destabilizojnë shoqërinë”.

Dhe, sipas autorit, Putini duket se beson se kjo strategji po funksionon.

“Rusia, siç është deklaruar vazhdimisht, është e gatshme për negociata paqeje me Ukrainën”, tha Putini javën e kaluar, në një deklaratë që autori e interpreton si një lutje për t’u rikthyer në kohën kur aleatët perëndimorë të Ukrainës besonin se Kievi po humbiste luftën dhe se duhej të pranonte një marrëveshje me Moskën.

“Jemi të gatshëm të vazhdojmë mbi bazën e marrëveshjeve të arritura më parë në Stamboll – marrëveshje që, dua ta kujtoj, u iniciuan nga vetë delegacioni ukrainas”, tha ai.

Në atë kohë, sipas autorit, shumë diplomatë britanikë dhe oficerë të ushtrisë britanike mendonin se Ukraina duhej të kërkonte paqe. Ai argumenton se ky ishte një vlerësim i gabuar atëherë dhe është po aq i gabuar edhe tani.

Autori thotë se dëshmi tjetër janë ankesat e vazhdueshme të zyrtarëve të Kremlinit se Trump nuk është më aq entuziast ndaj Rusisë sa ishte gjatë 18 muajve të fundit, periudhë kur ai ndërpreu ndihmën ushtarake për Kievin, ekzagjeroi shumat që SHBA-ja kishte shpenzuar për Ukrainën dhe sulmoi vazhdimisht presidentin Volodymyr Zelensky.

Javët e fundit, sipas autorit, Kremlini ka nisur një fushatë reinterpretimi të samitit të Anchorage, i cili dikur shihej nga aleatët e SHBA-së si një dorëzim ndaj Moskës.

Por tani që Ukraina ka fituar terren, ka dominuar plotësisht Detin e Zi dhe ka detyruar Rusinë të shqyrtojë ndalimin e eksporteve të naftës dizel pasi rafineritë u goditën nga raketa me rreze të gjatë, zyrtarët rusë duken të zemëruar dhe të lënduar.

Trump ndërkohë është përqendruar te konflikti me Iranin, një zhvillim që sipas autorit ka rritur edhe reputacionin e Ukrainës, pasi Kievi u ka ofruar aleatëve arabë të SHBA-së sisteme kundër dronëve.

Autori pretendon se Trump deri tani ka dështuar edhe në Lindjen e Mesme dhe se tani mund të kërkojë një fitore të lehtë politike, gjë që Kremlini e konsideron një mundësi për Zelenskyn.

Ndihmësi i Kremlinit, Yuri Ushakov, deklaroi javën e kaluar se vetëm njëra palë kishte mbetur besnike ndaj mirëkuptimit të arritur në Anchorage, sipas të cilit Rusia do të merrte një pjesë të Ukrainës në këmbim të “paqes”.

“Tjetra palë, siç duket tani, nuk ka qenë në gjendje ta përmbushë pjesën e saj të marrëveshjes”, tha ai, duke iu referuar SHBA-së dhe jo Ukrainës.

Ministri i Jashtëm rus Sergei Lavrov sugjeroi se samiti i Anchorage mund të ketë qenë një manovër amerikane për t’i dhënë kohë Ukrainës të riarmatosej.

Edhe zëvendësi i tij, Sergei Ryabkov, akuzoi SHBA-në se është larguar nga “mirëkuptimet themelore” të arritura në Alaska.

“Po shohim gjithashtu që politika e Uashingtonit po afrohet gjithnjë e më shumë me politikat më anti-ruse të aleatëve të tij më të afërt evropianë – Britanisë së Madhe dhe Francës”, citohet të ketë thënë Ryabkov nga agjencia ruse RIA, pas takimit mes Zelenskyt dhe Trumpit në samitin e G7.

Krimea, e aneksuar në mënyrë të paligjshme nga Rusia në vitin 2014, është goditur rëndë nga fushata ajrore ukrainase.

Guvernatori i instaluar nga Rusia në Sevastopol, Mikhail Razvozhayev, ka shpallur masa të jashtëzakonshme, përfshirë ndërprerjen e transportit publik pas orës 22:00 dhe mbylljen e dyqaneve e kafeneve të mëdha në orën 20:00.

Mungesat e karburantit kanë filluar të paralizojnë fitimin më të madh territorial të Rusisë në Ukrainë, gjë që, sipas autorit, është pranuar edhe nga vetë Putini.

Autori argumenton se kontrolli i Moskës mbi federatën ruse mund të fillojë të dobësohet si pasojë e sulmeve ukrainase ndaj infrastrukturës, madje edhe pranë Moskës.

Ndërkohë, Britania e Madhe dhe aleatët evropianë po përpiqen të rrisin shpejt kapacitetet e tyre mbrojtëse pa dëmtuar rëndë financat publike.

Ish-ministri britanik i Mbrojtjes John Healey dhe zëvendësi i tij Al Carns dhanë dorëheqjen duke pretenduar se ministria nuk kishte financim të mjaftueshëm.

Sipas autorit, kjo krizë në qeverinë britanike u pa në Moskë si një fitore për përpjekjet destabilizuese të Kremlinit.

Kur Sir Keir Starmer dha dorëheqjen, i dërguari rus Kirill Dmitriev shkroi në X:

“Këtë e bëmë së bashku duke ekspozuar politikat luftënxitëse të Starmerit dhe politikat e tij të gabuara për emigracionin, krimin, energjinë dhe ekonominë. Ai dështoi ta mbronte Britaninë dhe po shkatërronte qytetërimin perëndimor.”

Autori pretendon se Rusia tashmë po zhvillon luftë hibride kundër Britanisë dhe aleatëve të tjerë të Ukrainës, duke sabotuar përpjekjet për mbështetjen e Kievit përmes sulmeve me bomba, zjarrvënieve dhe fushatave të dezinformimit në rrjetet sociale.

Ai shton se Rusia po përhap narrativa të rreme për të minuar liderët perëndimorë, për të nxitur ekstremizmin e djathtë dhe për të krijuar perceptime të rreme, si pretendimi se Londra është një nga qytetet më të rrezikshme të botës, ndonëse statistikat tregojnë se krimi i dhunshëm atje është në nivelin më të ulët të dekadave të fundit.

Megjithatë, sipas autorit, ekziston një alternativë për Perëndimin: të forcojë sukseset ushtarake të Ukrainës dhe ta ndihmojë Kievin jo vetëm të mbajë vijën e frontit, por të shkatërrojë logjistikën ushtarake ruse, në mënyrë që fronti rus të shembet plotësisht.

Autori argumenton se një ushtri ruse e mundur përbën rrezik për vetë Kremlinin. Putini, si njohës i historisë ruse, është i vetëdijshëm se disfata ushtarake në Luftën e Parë Botërore kontribuoi në rrëzimin e carit.

Ai përfundon se, në vend që të pranojnë kërkesat ruse për neutralitet të Ukrainës, dobësim të përhershëm ushtarak dhe humbje territoresh, aleatët e Ukrainës – së bashku me SHBA-në – duhet ta shfrytëzojnë këtë moment për të ndihmuar në eliminimin e kërcënimit që, sipas tij, Kremlini paraqet për Perëndimin.