Rruga Gabriel Péri në Saint-Denis është tipike për një periferi veriore të Parisit. Në vitrinën e kasapit janë rreshtuar koka qengjash me buzëqeshje të ngrirë; në një dyqan me zbritje, bluzat shiten për 2 euro, ndërsa shitësit ilegalë ofrojnë cigare kontrabandë në trotuar.
Pikërisht këtu, në një kompleks banimi tetëkatësh në banlieue më të populluar të kryeqytetit francez, u rrit Jordan Bardella.
Rrugëtimi i 30-vjeçarit nga një adoleshent i turpshëm dhe me fytyrë të zbehtë në kryetar të partisë së djathtë populiste Rassemblement National (RN) është i jashtëzakonshëm. Më 7 korrik, historia e tij mund të marrë një kthesë tjetër: Marine Le Pen, mentorja e tij, do të mësojë nëse një gjykatë apeli do ta lërë në fuqi ndalimin e saj për të kandiduar në poste publike, pas dënimit për keqpërdorim të fondeve evropiane. Nëse kjo ndodh, në prill të vitit të ardhshëm Bardella do të jetë kandidati i RN-së për presidencën e Francës.
“Nuk isha aspak i destinuar të përfundoja aty ku jam sot,” thotë Bardella gjatë një kafeje në Parlamentin Evropian, ku ai është eurodeputet i RN-së. Ai thotë se është “e pamundur” që një mendim i tillë t’i ketë kaluar në mendje gjatë adoleshencës. Sipas vetë pranimit të tij, ishte “shumë i turpshëm” dhe kalonte orë të tëra në dhomën e tij duke luajtur Call of Duty ose FIFA. Ai nuk ndoqi asnjë nga shkollat elitare që formojnë klasën drejtuese franceze dhe e la universitetin pa e përfunduar. Në rrethet pariziene, mes bashkëmoshatarëve me emra si Charles apo Arthur, Bardella thotë se tallej për mbiemrin e tij prej shtrese punëtore. “Mund të jem rritur vetëm dhjetë minuta larg kufirit të Parisit, por ishte një botë krejt tjetër.”
Ngjitja e Bardellës në hierarkinë e RN-së ka qenë marramendëse: u bë anëtar partie në moshën 16-vjeçare, aktivist lokal në 18, udhëhoqi listën e partisë në zgjedhjet për Parlamentin Evropian në moshën 23-vjeçare dhe u zgjodh president i RN-së në moshën 27-vjeçare. Ishte Marine Le Pen – vajza e bashkëthemeluesit të partisë, Jean-Marie Le Pen – ajo që e përzgjodhi si nxënësin e saj politik dhe e promovoi në një moshë jashtëzakonisht të re. Sot Bardella trajtohet si një personazh i njohur; madje është në lidhje me një princeshë italiane, anëtare e ish-familjes mbretërore Bourbon-Two Sicilies. Sondazhet tregojnë se, nëse ai do të ishte kandidati – siç kanë rënë dakord ai dhe Le Pen në rast se ndalimi i saj mbetet në fuqi – ai do të kryesonte bindshëm raundin e parë të zgjedhjeve dhe mund të fitonte edhe balotazhin.
Në disa aspekte, tërheqja që Bardella ushtron për partinë është e dukshme. Ai është fytyra e rafinuar e një partie që dikur stigmatizohej si antisemite dhe që tani kërkon të fitojë respekt. Mbi të gjitha, ai nuk mban mbiemrin Le Pen dhe, për më tepër, vjen nga “93-shi”, kodi postar më i varfër i Francës. Ai është një folës i aftë, që i shoqëron fjalitë me buzëqeshje dhe përgatit çdo paraqitje “shumë, shumë, shumë metodikisht”, sipas mikut të tij dhe deputetit të RN-së, Alexandre Loubet. Me mbi 2 milionë ndjekës në TikTok, Bardella është po aq popullor mes adoleshentëve sa edhe mes pensionistëve.
Që kur mori drejtimin e partisë, Bardella ka shpalosur vizionin e tij: një nacionalizëm i ngjashëm me lëvizjen MAGA, kundër emigracionit, skeptik ndaj politikave të gjelbra dhe kundër kulturës “woke”, i bazuar në parimin “Franca e para”. Diplomatët evropianë që e kanë takuar janë lehtësuar nga fakti se ai e quan Rusinë “një kërcënim shumëdimensional” dhe se do të mbante forcat e armatosura franceze në operacionet e NATO-s në krahun lindor të aleancës. Megjithatë, ai është vendosmërisht kundër anëtarësimit të Ukrainës në Bashkimin Evropian dhe dëshiron që, me kalimin e kohës, Franca të largohet nga komanda e integruar ushtarake e NATO-s. Zyrtarët gjermanë janë ndier disi të qetësuar nga sinjalet e tij për bashkëpunim me Berlinin, veçanërisht në çështjen e migracionit. Por ambicia e Bardellës për ta shndërruar BE-në në një “bashkim kombesh” përfshin politika – si ulja e ndjeshme e kontributit financiar të Francës në buxhetin e përbashkët – që do ta përplasnin drejtpërdrejt me Gjermaninë. Franca mund të bëhej pjesë e vendeve që bllokojnë projektet e unionit.
Bardella e përshkruan marrëdhënien me Marine Le Pen si “shumë të afërt”. Ai vazhdon t’i drejtohet asaj me formën formale “vous”, ndërsa ajo i drejtohet atij me formën joformale “tu”.
Megjithatë, ai thekson: “Nuk është një marrëdhënie kujdestarie politike.” Kohët e fundit ai ka nisur të shprehë edhe dallime me të. Marine Le Pen dëshiron ta ulë moshën e pensionit; Bardella është më pak i bindur. Ajo mbron një rol më të madh të shtetit në ekonomi, që gjen mbështetje në zonat e industrializuara të rrënuara të verilindjes së Francës; ai kërkon të fitojë edhe votuesit e djathtë borgjezë dhe u është afruar drejtuesve të biznesit me një mesazh pro sipërmarrjes.
Por çfarë beson realisht ky politikan që e përshkruan veten si “pragmatist”? Ai është i përgatitur mirë për tema që variojnë nga politika fiskale deri te energjia. Megjithatë, bëhet më i zjarrtë kur flet për atë që e konsideron një marrëveshje të padrejtë për Francën në një Evropë të dominuar nga Gjermania.
Çështja që e pasionon më shumë është emigracioni. “Kontinenti ynë nuk do të jetë më kontinenti i evropianëve nëse nuk i japim fund valës së migracionit,” u tha së fundmi aleatëve nacionalistë në Poloni. Bardella dëshiron t’i japë fund shtetësisë automatike për fëmijët e lindur në Francë dhe të ulë përfitimet sociale për emigrantët. Në qershor ai u kritikua ashpër pasi lidhi dhunën në rrugë pas fitores së PSG-së në Ligën e Kampionëve me “paaftësinë e Francës për ta kontrolluar emigracionin”.
Pas këtij nacionalizmi duket se fshihet një mosdurim ndaj atyre që, sipas tij, nuk sillen si prindërit e tij. Nëna e Bardellës, Luisa, ka lindur në Torino; edhe gjyshi nga ana e babait, i cili u martua me një grua franko-algjeriane, emigroi në Francë gjatë viteve 1960. Sipas Bardellës, ai brez “bëri gjithçka për t’u bërë francez, për të mësuar gjuhën dhe për të respektuar vendin që i priti”, ndërsa sot, sipas tij, “një përpjekje e tillë nuk kërkohet më”.
Ai e përshkruan Saint-Denis-in, ku nëna e tij jeton akoma, si një vend të karakterizuar nga “trafiku i drogës, krimi, mjerimi dhe humbja e vlerave e identitetit tonë”.
Historia e tij personale, megjithatë, lë jashtë disa detaje të pakëndshme. Babai i tij, i cili u nda nga nëna kur Bardella ishte ende foshnjë, drejtonte një biznes të vogël të shpërndarjes së pijeve dhe i bleu të birit një makinë kur ishte adoleshent. Gjithashtu, djali që paraqitet si produkt i lagjes popullore u largua herët nga sistemi publik i arsimit dhe u dërgua në një shkollë katolike në Saint-Denis. Megjithatë, kjo histori funksionon mirë në politikën populiste. Ai thotë se dëshiron të sigurojë që “Franca të mos i ngjajë lagjes ku jam rritur”.
Sot Bardella kalon më shumë kohë në sallat e mbledhjeve të kompanive, në ambasada apo në Çmimin e Madh të Monakos, ku u pa në tribunën VIP me partneren e tij të re, sesa në rrugët e Saint-Denis-it. Përpjekja e tij për të fituar mbështetjen e elitës mbart një rrezik: ai mund të humbasë besueshmërinë te baza anti-establishment. Deputeti i RN-së dhe miku i tij, Kévin Pfeffer, argumenton se romanca e tij “i bën të gjithë të ëndërrojnë”. Në fund të fundit, ai nuk do të ishte populisti i parë që bën një jetë elitare. Por francezët, me traditën e tyre revolucionare, mund të jenë më pak falës se të tjerët. Dhe Bardella, i cili kontrollon me përpikëri imazhin e tij – deri në atë pikë sa i palos këmishët e bardha perfekte mbi fletë letre brenda valixhes – duhet ta dijë këtë.
Kur të shpallet vendimi i gjykatës, tensionet do të jenë të pashmangshme. Nëse gjykata e shkurton dënimin e Marine Le Pen dhe i lejon asaj të kandidojë vitin e ardhshëm, Bardella do të rikthehet në hijen e saj. Nëse ndalimi mbetet në fuqi, ajo do t’ia dorëzojë “biznesin familjar” – pas tetë fushatave presidenciale të zhvilluara nga babai dhe vajza – një të jashtmi, ndonëse të zgjedhur prej saj. A e mban zgjuar natën kjo perspektivë? Bardella përgjigjet: “Nëse do ta shmangia pyetjen tuaj, do të mendonit se po gënjeja; nëse do t’ju thosha se jam i shqetësuar, do të rrezikoja t’ju shqetësoja edhe ju. E vërteta ndoshta qëndron diku në mes.”









