Nëse kërkimi i Donald Trump për një rrugëdalje nga lufta me Iranin nuk ishte mjaftueshëm i vështirë, ai tani ka shtuar edhe një objektiv të ri që rrezikon ta komplikojë edhe më shumë politikën tashmë të përçarë të Lindjes së Mesme.

Presidenti deklaroi të hënën se u kishte kërkuar Arabisë Saudite, Katarit, Pakistanit, Turqisë, Egjiptit dhe Jordanisë t’i bashkohen marrëveshjes së mandatit të tij të parë, të njohur si Marrëveshjet e Abrahamit, të cilat synojnë krijimin e lidhjeve historike me Izraelin.

Ky sugjerim krijoi një tjetër valë konfuzioni, ndërsa negociatorët amerikanë dhe iranianë po diskutonin formulimet për një memorandum mirëkuptimi të propozuar, që mund të shërbente si kornizë eventuale për bisedime paqeje.

Por është e vështirë të besohet se kushtet politike në këto shtete — të tensionuara edhe më shumë nga roli i Izraelit në luftën me Iranin — do t’u lejojnë liderëve autoritarë arabë dhe myslimanë të ofrojnë koncesione ndaj Izraelit, siç dëshiron Trumpi.

Dhe deklarata e Trumpit se edhe Irani mund t’i bashkohej marrëveshjeve në rast të një marrëveshjeje paqeje duket një fantazi, e krahasueshme me vizionin e tij të mëparshëm për një “Rivierë të Lindjes së Mesme” të ndërtuar mbi rrënojat e Gazës.

“Uau, kjo do të ishte diçka vërtet e veçantë!”, shkroi Trump në rrjetet sociale të hënën për propozimin e tij të ri. “Kjo do të jetë marrëveshja më e rëndësishme që këto vende të mëdha, por gjithmonë në konflikt, do të nënshkruajnë ndonjëherë.”

Është e paimagjinueshme që Republika Islamike të njohë armikun e saj të betuar, Izraelin, në një të ardhme të afërt — aq më pak duke pasur parasysh se sulmet izraelite vranë Udhëheqësin Suprem Ali Khamenei. Dhe nuk ka asnjë mundësi që Izraeli të konsiderojë një hap të tillë me një armik që e sheh si kërcënim ekzistencial për popullin hebre.

Për më tepër, lindin pyetje mbi aftësinë e Trumpit për t’i bindur aleatët të rreshtohen pas tij, pasi nisi një luftë që ka shkatërruar stabilitetin rajonal dhe ka shkaktuar dëme të mëdha ekonomike.

Pra, si duhet kuptuar kjo lëvizje e re e Trumpit, e cila erdhi pas bisedimeve virtuale gjatë fundjavës me liderë arabë dhe myslimanë për përpjekjet e tij për paqe me Iranin?

Një shpjegim është se, pavarësisht zhgënjimit nga një luftë pa rezultat të qartë që ka dëmtuar popullaritetin e tij brenda vendit, ai nuk ka hequr dorë nga vizionet e tij madhështore për transformimin e Lindjes së Mesme. Një periudhë pajtimi dhe zgjerimi i lidhjeve ekonomike, politike dhe kulturore është jetike për çdo shpresë për të zhdukur helmin historik që bën që çdo luftë të shërbejë si pararendëse e tjetrës.

Por është po aq e qartë se ky nuk është momenti i duhur. Çdo besim i sinqertë i Trumpit në të kundërtën do të ngjallte dyshime serioze mbi perceptimin e tij për realitetin aktual në rajon. Dhe kjo nuk do të ishte diçka e re: ka qenë një problem i vazhdueshëm që e çoi atë të nënvlerësonte Iranin si kundërshtar ushtarak dhe të supozonte se regjimi iranian do të binte shpejt.

Por Teherani mbetet sfidues. Komandanti i Gardës Revolucionare Islamike të Iranit (IRGC) për Teheranin e Madh madje pretendon se vendi është më i fortë tani sesa në ditën e parë të luftës, sipas agjencisë gjysmëzyrtare Fars News.

Mund të ketë edhe një lloj manovre politike pas kësaj. Një mundësi është që Trump të ketë dashur t’u ofrojë stimuj izraelitëve — në formën e përfitimeve domethënëse të sigurisë — për të pranuar një marrëveshje me Iranin që ka gjasa të jetë jopopullore në shtetin hebre.

Ose ndoshta ai po përpiqej të qetësonte republikanët më agresivë, të cilët gjatë fundjavës pyetën hapur nëse ai do të dorëzohej përballë Iranit në një marrëveshje kornizë që me shumë gjasa nuk do të sjellë përparim të afërt në çështjet kyçe bërthamore.

Megjithatë, kritikët e Trumpit mund të arrijnë në përfundimin se ai po përpiqet thjesht të mbushë hapësirën mediatike me një tjetër postim në rrjete sociale — qoftë për të larguar vëmendjen nga ritmi i ngadaltë i bisedimeve me Iranin, qoftë për të paraqitur veten si njeriun që po synon një tjetër fitore historike pas një lufte që nuk përmbushi pritjet e tij për një triumf të shpejtë dhe dërrmues.