Në një zonë të qetë bregdetare në skajin e Gadishullit Arabik, dy djem po hidhnin gurë mbi ujë në perëndim të diellit, duke garuar kush do të krijonte valëzimin më të largët në ujërat e Ngushticës së Hormuzit.

Kjo ngushticë e ka vënë botën në ankth, duke u bërë lajm pothuajse çdo orë, ndërsa tankerët e naftës shmangin kalimin për shkak të frikës nga sulmet iraniane.

Khasab në hartë / The New York Times

Por në një pasdite së fundi, ndërsa muaji i shenjtë i Ramazanit po i afrohej fundit, plazhi publik i Bassa-s në Khasab, Oman, ofronte iluzionin e qetësisë.

Tre kushërinj, Ali, Ahmed dhe Rashed al-Shehhi, të gjithë në fillim të të njëzetave, ishin mbledhur aty me miq nga një qytet përtej kufirit, në Emiratet e Bashkuara Arabe, për një piknik të përbashkët, shkruan New York Times.

“Është mjaft qetë këtu gjatë 10 ditëve të fundit të Ramazanit kur e çelim agjërimin”, tha Ahmed al-Shehhi.

Megjithatë, ndërsa njerëzit hanin me miqtë, të gjithë në plazh e dinin se pak më tej në horizont po zhvillohej një luftë rajonale.

Ndërsa sulmi amerikano-izraelit ndaj Iranit po i afrohej një muaji, Khasab, një qytet i qetë peshkimi, ka qenë dëshmitar i drejtpërdrejtë i gjithë dramës. Ngushtica, një rrugë e ngushtë ujore përmes së cilës kalon një e pesta e naftës botërore, është bllokuar nga Irani gjatë luftës.

Khasab, kryeqyteti i provincës Musandam në Oman, ndodhet në një enklavë të ndarë nga pjesa tjetër e vendit nga një pjesë e Emirateve. I quajtur ndonjëherë “Norvegjia e Arabisë” për shkak të fjordeve shkëmbore, rajoni karakterizohet nga një dualitet i veçantë: izolim i ashpër dhe e rrezikshme me tregtinë globale. Në pikën më të ngushtë, vetëm 21 milje ujë e ndajnë nga Irani.

Kjo afërsi ka formësuar historinë e Khasabit për shekuj. Shumë kohë përpara se të bëhej një pikë moderne vëzhgimi për tankerët e naftës dhe anijet ushtarake, ai ishte një pikë e rëndësishme furnizimi për kolonizatorët portugezë, të cilët ndërtuan kështjella në shekullin e 17-të për të kontrolluar rrugët detare tregtare.

Udhëtimi nga Dubai drejt Khasabit duket si një tërheqje e ngadaltë nga moderniteti. Udhëtarët udhëtojnë rreth dy orë e gjysmë drejt veriut për të arritur kufirin, ku, në një fundjavë të fundit, vetëm një nga katër sportelet e emigracionit ishte i hapur.

Pas kufirit, rruga shndërrohet në një udhëtim panoramik 35-minutësh përgjatë shkëmbinjve, me Gjirin Persik në të majtë dhe shkëmbinj të lartë në të djathtë. Në largësi, anije gjigante qëndrojnë pezull në mjegullën bregdetare.

Rruga për në Khasab. Si dëshmi e mikpritjes së rajonit, edhe boritë e shpeshta tingëllojnë çuditërisht të sjellshme. Foto: Mohammed Mahjoub / Agence France-Presse – Getty Images

Për banorët e Khasabit, jeta ka kërkuar gjithmonë një ekuilibër të brishtë midis qetësisë së izoluar dhe rreziqeve globale pranë brigjeve të tyre.

Brenda një supermarketi lokal, ka pak shenja të luftës. Pak orë para faljes së perëndimit që shënon çeljen e agjërimit, familje nga Omani dhe emigrantë nga Azia Jugore lëvizin nëpër korridore, ndërsa dëgjohen gjuhë të ndryshme si arabishtja, hindishtja dhe kumzari.

Jashtë, një polic i vetëm ruan nga makina e tij. Brenda, një shitës indian shet misër të nxehtë dhe kafe. Me klientët ende në agjërim, ai kalon kohën duke ndjekur lajmet për luftën në telefonin e tij.

Megjithëse Khasabi është kursyer kryesisht nga sulmet iraniane – një dron u rrëzua mbi qytet këtë muaj — ai ndien pasojat e konfliktit.

Ekonomia e Musandamit mbështetet shumë në turizmin dimëror dhe pranveror, por këtë muaj portet kanë qenë të qeta. Biznesi i fundjavës pothuajse ka munguar, pasi varet kryesisht nga turistët që vijnë nga Dubai.

Muhannad al-Kumzari, një banor vendas, tha se qyteti është shumë më i qetë se zakonisht.

“Nuk ka fare aktivitete për shkak të asaj që po ndodh përtej detit”, tha ai. “Po të mos ishte kjo, Khasabi do të ishte plot jetë tani”.

Në plazhin Bassa, miqtë po përfundonin iftarin dhe po përgatiteshin për faljen e mbrëmjes.

Në qytet, një familje u mblodh në një xhami modeste, ndërsa fëmijët luanin futboll në oborr. Më pas, burrat u ulën për biseda tradicionale, duke pirë kafe arabe dhe çaj.

Fillimisht, bisedat ishin të zakonshme, por më pas u kthyen tek sulmet ushtarake aty pranë.

Për të moshuarit, tensioni ishte i njohur. Abdullah Alflaiti, 65 vjeç, kujtoi “luftërat e tankerëve” të viteve 1980 gjatë luftës Iran-Irak, kur ujërat e ngushticës u kthyen në një zonë sulmesh për anijet tregtare.

“Edhe kjo do të kalojë” tha ai. “Zoti na mbroftë të gjithëve”.