JD Vance sapo bëri prezantimin e tij në garën republikane për “kampionin e pushimit të lehonisë”.
Zëvendëspresidenti mori vëmendjen në sallën e konferencave të Shtëpisë së Bardhë të martën, ndërsa zëdhënësja Karoline Leavitt ndodhej në shtëpi me foshnjën e saj të porsalindur.
Vance pasoi Sekretarin e Shtetit Marco Rubio — gjysmën tjetër të një drame të mundshme për pasardhësin republikan presidencial në vitin 2028 — i cili mbajti konferencën e tij dy javë më parë, duke nisur një video virale në stil fushate mbi shpresat e tij për Amerikën.
Dy republikanët relativisht të rinj — Rubio është 54 vjeç, pa asnjë fije floku gri në horizont, ndërsa Vance 41 — rikthyen atmosferën e një epoke para Trumpit, me një politikë më pak brutale dhe më pak personale, duke paralajmëruar se si mund ta evoluojnë MAGA-n pasi presidenti të largohet përfundimisht drejt Floridës.
Duke parë krizat që po godasin administratën — një luftë me Iranin që nuk po arrin ta mbyllë, një shpërthim në zgjerim të Ebolës në Afrikë dhe sondazhe që tregojnë se amerikanët nuk kanë pasur kurrë më pak besim tek Trump — bisedat për vitin 2028 duken si një fantazi politike e Washingtonit.
Por politika presidenciale nuk fle kurrë. Dhe edhe vetë Trump duket se kënaqet duke lënë të hapur mundësinë e një përballjeje Vance-Rubio për t’u bërë trashëgimtari i tij.
Të dy këmbëngulin se nuk po kandidojnë për president. Kjo është e pritshme, sepse presidenti aktual gjithmonë po vëzhgon.
Ajo që binte më shumë në sy në këtë episod të hershëm të “The Apprentice: 2028” ishte ajo që Rubio dhe Vance nuk bënë.
Konferencat e Leavitt shpesh nisin me sulme ndaj gazetarëve. Kur Trump qëndron mbi podium, fjalimet e tij janë të mbushura me ankesa personale. As Vance dhe as Rubio nuk imituan tonin agresiv të Sekretarit të Mbrojtjes Pete Hegseth. Dhe megjithëse të dy treguan respekt ndaj Trumpit, asnjëri nuk bëri teatër për shefin si drejtori i FBI-së Kash Patel apo ish-Prokurorja e Përgjithshme Pam Bondi në paraqitjet e tyre në Capitol Hill.
Si Vance ashtu edhe Rubio u shfaqën si njerëz seriozë — një gjë e rrallë në një administratë performative.
A po qëndronte aty një president i ardhshëm?
Të dy ishin të respektueshëm ndaj gazetarëve dhe dukej se preferonin çështjet mbi fyerjet. Të dy ishin intelektualisht të mprehtë, të përgatitur mirë dhe plot vetëbesim. Secili fliste me paragrafë të artikuluar mirë.
Vance, i diplomuar në Yale Law, ndërtonte argumente të detajuara me prova. Rubio, nga ana tjetër, riktheu kulmet retorike që dikur bindën shumë analistë se ai do të ishte presidenti i ardhshëm para se Trump të hynte në garën e vitit 2016.
Mjafton të mbyllësh sytë dhe mund ta imagjinosh secilin prej tyre duke folur nga i njëjti podium pas disa vitesh si komandant i përgjithshëm.
Amerika është drejtuar nga politikanë të lindur në vitet 1940 — Trump dhe Joe Biden — për pothuajse një dekadë. Shfaqja e pretendentëve më të rinj duke luajtur rolin presidencial rikujtoi se një komb që shpesh kërkon rini dhe shpresë në zgjedhje, së fundmi është kthyer tek brezat më të vjetër për udhëheqje.
Vance dhe Rubio aluduan me delikatesë për moshën e tyre më të re. Rubio refuzoi të tregonte emrin e tij si DJ. Vance luajti kartën e babait të ri, duke thënë se do t’i kërkonte Leavitt ta zëvendësonte kur bashkëshortja e tij Usha të sjellë në jetë fëmijën e tyre të katërt në korrik. Ai gjithashtu këmbënguli se sytë e tij “40-vjeçarë” nuk arrinin të lexonin planin e ulëseve të gazetarëve.
Të dy ishin zëdhënës shumë më të mirë të politikave të Trumpit sesa vetë presidenti. Vance tregoi se e kupton se mohimi i vështirësive ekonomike të amerikanëve gjatë krizës së kostos së jetesës është politikisht i rrezikshëm.
“Jemi shumë të vetëdijshëm se për shkak të asaj që po ndodh në Lindjen e Mesme, çmimet e karburanteve janë rritur dhe shumë amerikanë po vuajnë për shkak të kësaj”, tha ai.
Zëvendëspresidenti dha gjithashtu një shpjegim më koherent mbi paralajmërimet e Trumpit për programin bërthamor iranian sesa vetë presidenti.
“Nëse Irani do të siguronte armë bërthamore, atëherë vendet e Gjirit dhe të tjera do të donin gjithashtu një të tillë”, tha ai. “Nëse çdo shtet në botë do të vraponte për të siguruar armë bërthamore, kjo do të na bënte të gjithëve shumë më pak të sigurt.”
Rubio ndërkohë shpjegoi me kujdes “Project Freedom” të Trumpit — një plan për të mbrojtur anijet që kalojnë në Ngushticën e Hormuzit. Por brenda pak orësh, Trump bëri një tjetër kthesë të papritur dhe e pezulloi operacionin.
Megjithatë, as Vance dhe as Rubio nuk arritën të projektonin dominimin e egër me të cilin Trump mbush dhomat. Ndonjëherë dukeshin si fillestarë që përpiqeshin të kontrollonin mediat e egra të krijuara nga politika insurgjente e Trumpit.
“Nuk njoh shumë media këtu, nuk e di kush jeni ju”, tha Rubio. Vance kishte mendime të ngjashme: “Marco ka të drejtë, këtu është vërtet kaos.”
Në fund, me energjinë e tyre por edhe qasjen e përmbajtur, Vance dhe Rubio dhanë një pamje të një stili më konvencional politik që është humbur në kakofoninë e Trumpit. Ata rikujtuan se shefi i tyre është një devijim nga dekada të tëra të etikës presidenciale amerikane.
Pyetja për pasardhësit e tij do të jetë nëse ky stil përçarës është ende i përshtatshëm për të ardhmen.
Rubio kishte deklaruar për Vanity Fair vitin e kaluar se nëse Vance do të kandidonte në vitin 2028, ai do të ishte kandidati republikan dhe se do ta mbështeste.
Vance ndërkohë deklaroi të martën: “Nuk jam kandidat i mundshëm për të ardhmen. Jam zëvendëspresident dhe më pëlqen shumë puna ime.”
Por në politikë gjithçka mund të ndryshojë shpejt.
Pra, si do të dukej një përballje Rubio kundër Vance?
Vance e njeh bazën MAGA dhe duket se po përpiqet ta zgjerojë atë me elektoratin e tij. Ai kritikoi liberalët që nuk dënuan vrasjen e mikut të tij Charlie Kirk dhe mbrojti të drejtën e njerëzve për të mbrojtur kulturën e tyre ndaj emigrantëve.
Rubio, nga ana tjetër, u përqendrua më shumë në politikën e jashtme, por kur iu dha mundësia politike nga një pyetje gazetari, ai shkëlqeu.
“Shpresa ime për Amerikën është ajo që ka qenë gjithmonë”, tha ai. “Ne duam që ajo të mbetet vendi ku kushdo, nga kudo, mund të arrijë gjithçka. Ku nuk kufizohesh nga rrethanat e lindjes, ngjyra e lëkurës apo etnia.”
Pak më vonë, kjo deklaratë u publikua si video vertikale në rrjetet e tij sociale, me muzikë emocionale dhe imazhe të Trumpit të ndërthurura me kujdes.
Rubio është një figurë tjetër politike pas një dekade përshtatjeje me MAGA-n. Por komentet e tij lanë të kuptohet se ai nuk e ka braktisur plotësisht një version më aspirues dhe pozitiv të konservatorizmit që mund të shërbejë si antidot ndaj trumpizmit agresiv.
Megjithatë, as Vance dhe as Rubio nuk kontrollojnë të ardhmen e tyre. Pavarësisht aftësive politike, ata po mbrojnë pozicione që po largohen gjithnjë e më shumë nga shumica e amerikanëve.
Nëse njëri prej tyre arrin në një debat presidencial, një kandidat demokrat do t’i akuzojë si bashkëpunëtorë të asaj që kritikët e quajnë administrata më e korruptuar, më jokompetente dhe më autoritare në historinë moderne amerikane.
Dhe në fund, duke parë jopopullaritetin e madh të Trumpit dhe krizat serioze që rrezikojnë mandatin e tij të dytë, pyetja për Rubion dhe Vance mund të mos jetë se cili do të jetë trashëgimtari i Trumpit, por nëse trashëgimia e tij politike ia vlen të trashëgohet.









