“Prej Ujmanit, në fabrikën në Shkabaj, e në Lismir të Fushë Kosovës”.

Në vitin 1951, në Shqipërinë komuniste, një autobus i prodhimit sovjetik kishte arritur në Bajram Curr, që asokohe quhej Kolgecaj.

Të gjithë banorët kishin dalë ta shihnin me entuziazëm dhe e preknin si të ishte një objekt nga një botë tjetër.

Kjo ngjarje ishte pjesë e kronikave propagandistike të komunizmit, për gjoja një Shqipëri të zhvilluar.

Kaq qesharake tingëlloi të mërkurën një kronikë e pushtetit në Kosovë.

Ministri i Bujqësisë dhe kryetari i komunës, të rrethuar nga stafi, po e inauguronin me pompozitet një kanal ujitës për fshatin Lupç të Podujevës.

Por ironia është se ky pushtet, madhështor në propagandë, nuk po arrin ta përfundojë tash e 6 vjet autostradën që lidh Podujevën me Prishtinën, për shkak se ka ngecur në disa ura krejt modeste.

Koleksioni propagandistik qesharak i qeverisë së Albin Kurtit nuk fillon dhe mbaron në Lupç.

Në vend të projekteve të mëdha që u realizuan dikur me shumë më pak buxhet, si autostradat që lidhin me Shqipërinë e Maqedoninë, aeroporti, mijëra rrugë e qindra shkolla, themelimi i diplomacisë e ushtrisë, ky pushtet, që nuk realizoi asgjë çka premtoi në vitin 2021, po i jep popullit tregime groteske, që ilustrojnë më së miri faktin se pse Kosova është vendi i dytë më i varfër në Evropë, e i fundit për nga niveli i arsimit.

Urat 7-8 metra të fshatrave, si dhe të tjera që s’përfundojnë me muaj e vite, janë trashëgimia e fortë e projekteve të qeverisë së Vetëvendosjes, që ka administruar me një buxhet prej rreth 20 miliardë euro.

Si historia e autobusit në Bajram Curr, në Staradran të Istogut, në dhjetor të vitit 2022, doli gati krejt fshati, bashkë me udhëheqjen komunale, për ta pritur Kryeministrin Kurti.

Një urë 8-9 metra, që nuk çonte askund, po përurohej si investim i qeverisë.

Dhe ngjashëm, ironia vazhdon.

Kjo qeveri dhjetëra miliardëshe nuk po arrin ta përfundojë tash e 6 vjet autostradën që lidh Prishtinën me komunat e Dukagjinit.

Në teatrin e propagandës hyri edhe një çezmë me rrjetin e ujësjellësit në Lismir të Fushë Kosovës, ku, për prerjen e shiritit, Kurti zbarkoi i shoqëruar me ministra e një armatë funksionarësh.

Një tjetër urë është kronikë historike e këtij pushteti.

Albin Kurti nuk ua ndërtoi gjilanasve autostradën për Prishtinë, e as stadiumin e qytetit.

Megjithatë, në rrugën Prishtinë–Gjilan, arriti ta përfundojë urën te Liqeni i Badovcit, diku 38 metra të gjatë e mbi 7 metra të lartë.

Punimet zgjatën 12 muaj, një shpejtësi që, me shumë gjasë, do ta xhelozonin edhe japonezët.

Për këtë projekt, Kurti nuk preu fare shirit.

Por shiritin e preu dy herë për rrugën e njëjtë, autostradën Prishtinë–Mitrovicë, që s’ka përfunduar ende dhe, me siguri të plotë, s’do të përfundojë as këtë vit.

Një pushtet si ky i Albin Kurtit, që nuk arrin ta largojë as një copë dheu nga rruga – edhe me lajmet për aksidente fatale nga ai vend – imagjinojeni, a është në gjendje të ndërtojë hekurudha me lidhje rajonale, diga ujore, aeroporte apo aviokompani.

Krejt çka di kjo mendësi janë disa kronika për inaugurimin e disa urave që nuk çojnë askund dhe 100 euro në kohë fushatash, që nuk zhvillojnë asgjë.