Diktatori venezuelian i kapur nga administrata e Trump-it punonte si shofer autobusi dhe organizator sindikate para se të ngjitej nëpër sistemin politik të vendit të Amerikës së Jugut, ku më në fund u bë një person i kërkuar nga SHBA-ja, me një shpërblim prej 50 milionë dollarësh për informacion që të çonte te arrestimi i tij.
Sipas Presidentit Donald Trump, Nicolás Maduro u “kap dhe u dërgua jashtë vendit” herët të shtunën pas një “sulmi të gjerë” nga ushtria amerikane.
Këto veprime shënojnë një rënie tronditëse për Maduro-n, i cili po shërbente në mandat të tretë si president i Venezuelës.
Ai udhëhoqi një administratë që përballonte sfida ekonomike, protesta masive, rezultate të kontestuara zgjedhjesh dhe akuza për trafik droge.
Maduro lindi në kryeqytetin e Venezuelës, Caracas, më 23 nëntor 1962. Si i ri, ai u dërgua në Kubën komuniste në vitin 1986 për një vit trajnimi ideologjik – studimet e tij të vetme pas shkollës së mesme.
Pasi u kthye në vend, Maduro punoi si shofer autobusi dhe organizator sindikate. Ai mbështeti ish-presidentin venezuelian Hugo Chávez, pasi ky i fundit, si parashutist i ushtrisë në vitin 1992, organizoi një grusht shteti të dështuar kundër një qeverie të papopullarizuar me politika shtrënguese. Në të njëjtën kohë, ai takoi partneren e tij të gjatë, Cilia Flores, një avokate e liderit të burgosur.
Pas lirimit dhe zgjedhjes së Chávez-it si president në 1998, Maduro, si ligjvënës i ri, ndihmoi në promovimin e agjendës së tij për shpërndarjen e pasurisë së naftës dhe pushtetit politik të vendit anëtar të OPEC.
Në vitin 2000, Maduro u zgjodh në Asamblenë Kombëtare të Venezuelës. Më vonë, në vitin 2005, u bë president i Asamblesë Kombëtare.
Në 2006, Chávez e emëroi Maduron ministër të jashtëm të Venezuelës. Gjashtë vjet më vonë, Maduro u emërua zv/president i Venezuelës.
Kur Maduro mori pushtetin në 2013 pas vdekjes nga kanceri te Chavez, mentorit të tij, ai u përball me vështirësi për të sjellë rend në vendin e pikëlluar.
Pa “El Comandante” në krye, ekonomia hyri në një spirale vdekjeje – tkurrje 71% nga 2012 në 2020, me inflacion mbi 130,000% – dhe kundërshtarët brenda qeverisë panë mundësinë.
Më pak se një vit pas marrjes së presidencës, kundërshtarët e fortë nisën demonstrata duke kërkuar largimin e tij. Duke u mbështetur fuqishëm te forcat e sigurisë së Venezuelës, Maduro shkatërroi protestat. Megjithatë, me rafte bosh në supermarkete për shkak të mungesave të gjera, protestat rifilluan tre vjet më vonë me intensitet më të madh, duke lënë mbi 100 të vdekur. Në vitin 2018, Gjykata Ndërkombëtare Penale nisi një hetim penal për mundësitë e krimeve kundër njerëzimit.
Shtrëngimi i kontrollit vazhdoi gjatë zgjedhjeve presidenciale të 2018, të cilat opozita i bojkotoi pasi disa nga udhëheqësit e saj u ndaluan të kandidonin. Dhjetëra vende, të udhëhequra nga SHBA-ja, e dënuan rizgjedhjen e parë të Maduro-s si të paligjshme dhe njohën Juan Guaidó-n, kreun e Asamblesë Kombëtare, si lider të zgjedhur të Venezuelës.
“Që nga 2019, më shumë se 50 vende, përfshirë Shtetet e Bashkuara, kanë refuzuar të njohin Maduro-n si kreun e shtetit të Venezuelës”, tha Departamenti i Shtetit në një profil të Maduro-s në faqen e tij zyrtare.
“Maduro ndihmoi në menaxhimin dhe më në fund udhëhoqi Kartelin e Diellit (Cartel of the Suns), një organizatë venezueliane trafiku droge e përbërë nga zyrtarë të lartë venezuelianë. Ndërsa fitonte pushtet në Venezuelë, Maduro mori pjesë në një komplot të dhunshëm dhe të korruptuar të narkotrafikut me Forcat e Armatosura Revolucionare të Kolumbisë (FARC), një Organizatë e Jashtme Terroriste e Caktuar,” shtoi më tej.
“Maduro negocioi transportime me tonelata kokainë të prodhuar nga FARC; udhëzoi Kartelin e Diellit për të ofruar armë të klasës ushtarake për FARC; koordinonte me trafikantë droge në Honduras dhe vende të tjera për të lehtësuar trafikun masiv të drogës; dhe kërkoi ndihmë nga drejtuesit e FARC për të trajnuar një grup milicieje të paautorizuar që funksiononte, në thelb, si njësi e armatosur për Kartelin e Diellit”, vijoi Departamenti i Shtetit.
“Në mars 2020, Maduro u akuzua në Distriktin Jugor të New York-ut për narko-terrorizëm, komplot për të importuar kokainë, posedim armësh automatike dhe pajisjesh shkatërruese, si dhe komplot për të poseduar armë automatike dhe pajisje shkatërruese,” shtoi më tej.
Maduro u rizgjodh përsëri në 2024 në një tjetër zgjedhje të kontestuar.
“Duke marrë parasysh provat e jashtëzakonshme, është e qartë për Shtetet e Bashkuara dhe, më e rëndësishmja, për popullin venezuelian se Edmundo González Urrutia fitoi më shumë vota në zgjedhjet presidenciale të Venezuelës më 28 korrik,” tha atëherë sekretari i Shtetit Antony Blinken.
Maduro më pas mbajti një fjalim të zjarrtë në inaugurimin e tij në janar 2025, duke u krahasuar me Davidin biblik që luftonte Goliath-in dhe duke akuzuar kundërshtarët e tij dhe mbështetësit e tyre në SHBA për përpjekje për të kthyer inaugurimin e tij në një “luftë botërore.”
Ai tha se dështimi i armiqve për të bllokuar inaugurimin e tij për një mandat të tretë gjashtë-vjeçar ishte “një fitore e madhe” për paqen dhe sovranitetin kombëtar të Venezuelës.
“Nuk jam bërë president nga qeveria e Shteteve të Bashkuara, as nga qeveritë pro-imperialiste të Amerikës Latine”, tha ai, pasi u mbështoll me shiritin e kuq, të verdhë dhe blu të flamurit të Venezuelës. “Unë vij nga populli, jam i popullit, dhe fuqia ime buron nga historia dhe nga populli. Dhe popullit i detyroj gjithë jetën, trupin dhe shpirtin tim”.
Disa muaj më vonë, Prokurorja e Përgjithshme Pam Bondi njoftoi një shpërblim prej 50 milionë dollarësh për informacion që të çonte te arrestimi i Maduro-s.
“Maduro përdor organizata të huaja terroriste si TdA (Tren de Aragua), Sinaloa dhe Karteli i Diellit (Cartel of the Suns) për të sjellë dhunë vdekjeprurëse në vendin tonë,” tha Bondi në një mesazh video në gusht 2025. “Ai është një nga trafikantët më të mëdhenj të drogës në botë dhe një kërcënim për sigurinë tonë kombëtare”.









