Gjashtë ditë para zgjedhjeve, më shumë se dy duzina të strategëve kryesorë të Presidentit Trump u lidhen në një takim privat me video.

Atmosfera ishte e zymtë. Diskutimi nisi me biseda për helm.

“A doni pilulën e bardhë të parën, apo pilulën e zezë të parën?” – pyeti Tony Fabrizio, sondazhieri kryesor i presidentit.

Tim Saler, një nga konsulentët kryesorë të të dhënave të Partisë Republikane, shtroi dy skenarë.

Në të parin, super PAC-u 400 milionëshe MAGA Inc. po arrinte te votuesit që kishte dashur dhe priste të votonin.

“Ky është skenari optimist,” – tha ai.

Tjetri ishte një shkatërrim total.

“Po i rregulloj punët e mia,” – tha James Blair, i cili u largua nga Shtëpia e Bardhë për të mbikëqyrur strategjinë e mesmandatit të presidentit, duke u shoqëruar me të qeshura, sipas katër personave në thirrje.

“I sugjeroj të gjithë të tjerëve të bëjnë të njëjtën gjë”.

Për rreth 30 minuta, thirrja vazhdoi me humor të zi: marrëveshje varrimi, ushqim burgu, falje presidenciale, madje edhe një shaka e shkurtër rreth largimit nga vendi.

“Të paktën fitoi Bibi. Ai do të na mbrojë”, tha z. Blair me sarkazmë për kryeministrin izraelit, Benjamin Netanyahu, vendi i të cilit kishte votuar një ditë më parë. (Blloku i z. Netanyahu mbeti pa mazhorancë dhe partia e tij shpejt pretendoi se zgjedhjet ishin vjedhur).

“Ndoshta mund të marrim azil në Izrael”, – tha z. Fabrizio.

Kolapsi në Zgjedhje

Përmasat e dëmit republikan do të bëheshin të qarta një javë më vonë.

Demokratët u vërsulën drejt një mazhorance të madhe në Dhomën e Përfaqësuesve dhe fituan kontrollin e Senatit, një arritje e jashtëzakonshme e fuqizuar nga fitoret në bastionet republikane — Kansas, Karolina e Jugut, Teksas — që pak kush mund t’i kishte imagjinuar një vit më parë.

Ky rrëfim i kolapsit të Partisë Republikane bazohet në intervista me më shumë se 70 persona — mes tyre ligjvënës, strategë politikë, udhëheqës partie, sondazhierë, zyrtarë të Shtëpisë së Bardhë dhe ndihmës të Kongresit — të përfshirë direkt në zgjedhjet e mesmandatit, shumë prej të cilëve u dha anonimitet për të përshkruar bisedat dhe vendimet private.

Shkalla e humbjes nuk ishte aspak e pashmangshme.

Republikanët kishin mbledhje fondesh rekord, njeriun më të pasur në botë, një vendim të favorshëm të Gjykatës Supreme për financimin e fushatës dhe një opozitë të demoralizuar e të papopullarizuar.

Në Senat, ata kishin një hartë që kërkonte nga demokratët të garonin në shtete që nuk i kishin fituar prej dekadash.

Dhe në Dhomën e Përfaqësuesve, ekipi i Trump hodhi poshtë traditën e rishikimit të kufijve të qarqeve kongresionale vetëm një herë në dekadë për të krijuar qarqe të reja që do ta ndihmonin G.O.P.-në të përforconte mazhorancën e saj të ngushtë.

Ajo që republikanët nuk mundën ta kapërcenin ishte një president që humbi besimin e publikut për ekonominë dhe shumë më tepër.

Dhe ajo mbi të cilën nuk kishin llogaritur ishte një luftë e papopullarizuar në Lindjen e Mesme, një luftë që do të mbyllte ngushticën e Hormuzit dhe do t’i shtynte çmimet e benzinës mbi 4 dollarë për gallon, e cila do të vazhdonte gjatë gjithë fushatës zgjedhore.

Dhe demokratët ishin gati, kësaj radhe, të kapeshin pas pengesave të G.O.P.-së.

Një Paralajmërim i Ashpër për Luftën në Iran

Dosja e slajdeve që Blair kishte shpërndarë gjatë verës për zyrtarët në West Wing ishte e zymtë.

Një slajd lidhte shifrat e sondazheve të republikanëve me një afat kohor të luftës në Iran.

Ai tregonte se si epërsia demokrate ishte rritur gjatë armiqësive aktive, ishte zvogëluar gjatë bisedimeve për një “memorandum mirëkuptimi” dhe më pas ishte rritur sërish kur armëpushimi kishte dështuar.

Në fund të korrikut, demokratët kishin një epërsi prej 10 pikësh në fletën e votimit të kongresit.

“Përfundimi” ishte i vështirë për t’u shmangur. Ishte me shënues të verdhë: Republikanët ende mund të fitonin Dhomën e Përfaqësuesve nëse demokratët do të kishin vetëm një epërsi prej katër pikësh. Por kjo nuk do të ndodhë pa një armëpushim të zgjeruar, ngushticën e Hormuzit të hapur dhe çmimet e benzinës në rënie”, paralajmëronte slajdi.

“Një rezultat përfundimtar që i afrohet D+10 ka të ngjarë të na kushtojë Senatin”.

Rezultatet e së martës ishin edhe më të këqija.

Partia e Trump është në rrugën e duhur për të humbur votën popullore kombëtare të kongresit me rreth 13 pikë, sipas vlerësimeve të The New York Times.

Po shfaqet si humbja më e keqe në gjysmë shekulli, që nga pasojat e skandalit Watergate.

Madje edhe para se të mbylleshin qendrat e votimit, Trump kishte filluar të mendonte se çfarë mund të kishte ndodhur.

“Nëse nuk do të kishim hyrë kurrë në Iran, çfarë mendoni se do të ndodhte në mesmandat?”, kishte pyetur privatisht presidenti, sipas një personi që kishte folur me të.

Një Mandat i Dytë i Pakontrolluar

A e bëri luftën një forcë kaq të fuqishme fakti se ajo tregonte një histori të thjeshtë për votuesit.

Si kandidat, Trump kishte premtuar se nuk do të kishte luftëra të reja. Ai nisi një luftë të re.

Ai premtoi çmime më të ulëta. Çmimet e benzinës u rritën dhe inflacioni u ngrit.

Historia e shperthimit të mesmandatit të G.O.P.-së nuk ishte vetëm një histori premtimesh të thyera; ishte gjithashtu një histori e teprimit radikal.

Pasi z. Trump u kthye nga statusi i të dëbuarit pas 6 janarit 2021, disa këshilltarë besonin se ai kishte bindur veten se rregullat e politikës ishin pezulluar vetëm për të. Ky iluzion u fshi natën e së martës.

Gjatë afërsisht dy vjetëve, mburrja ishte bërë filozofia qeverisëse e presidencës së dytë të Trump.

Kishte një varg në dukje të pafundshëm artikujsh investigativë që zbulonin se Trump, familja e jo dhe bashkëpunëtorët e tyre të afërt e kishin përdorur presidencën për t’u pasuruar pa turp.

Këto raporte filluan të gjenin jehonë te votuesit; një sondazh i fillimit të tetorit nga Fox News tregoi korrupsionin si shqetësimin kryesor të votuesve.

(Anna Kelly, një zëdhënëse e Shtëpisë së Bardhë, tha: “Presidenti vepron vetëm në interesin më të mirë të popullit amerikan. Nuk ka konflikte interesi”)

Në vitin 2025, Trump nisi një luftë tregtare me gjithë botën, dhimbja e së cilës ndihej ende më shumë se një vit më vonë në fermat nëpër të gjitha shtetet konkurruese të Kansasit, Teksasit dhe Iowes.

Gjatë gjithë kësaj kohe, presidenti shfaqi indiferencë ndaj vështirësive të amerikanëve që politikat e tij i kishin përkeqësuar.

Çmimet e benzinës në rritje?

“Një çmim i vogël për t’u paguar”, këmbënguli z. Trump.

Disa anëtarë të ekipit të tij u mërzitën ndërsa Trump fliste më shumë për sallonin e tij të ri të baletit sesa për kufirin, për fushat e golfit sesa për çmimet e ushqimeve, për arredimin e brendshëm sesa për inflacionin.

Në prag të zgjedhjeve të mesmandatit, ai përqendroi fjalimin e tij përmbyllës te rinovimi i Pishinës Pasqyruese në National Mall, duke bërë shaka se po konsideronte t’ia vinte emrin e tij në vend të Abraham Linkolnit.

Ndryshe nga e kaluara, demokratët kryesisht i shmangën shpërqendrimet e përditshme të Trump dhe u përpoqën ta lidhnin korrupsionin me kostot.

Ata gjithashtu treguan historinë e një qeverie të përqendruar te elitat ndërsa njerëzit e zakonshëm vuanin, nga bashkëpunëtorët e mbrojtur të Jeffrey Epstein e deri te fitimet personale prej 2.2 miliardë dollarësh të presidentit.

Në Dhomën e Përfaqësuesve, demokratët kundërshtuan shpejt dhe papritur nismën e Trump për rishikimin e qarqeve dhe ndoqën kandidatë të fortë thellë në territorin republikan për të shpërndarë hartën.

Në Senat, ata gjetën një seri kandidatësh të klasit të parë që vunë në lojë shtete dikur të paimagjinueshme. Në javët e fundit dhe të ethshme të fushatës, republikanët po ridrejtonin para nga shtetet e zakonshme të lëkundura të Karolinës së Veriut dhe Gjeorgjisë për të tentuar të mbështesin bastionet tradicionale në Karolinën e Jugut madje edhe në Misisipi.

Lufta në Iran, tha Përfaqësuesi Hakeem Jeffries nga New Yorku, udhëheqësi demokrat dhe tani kryetari i ardhshëm i pritshëm, ndihmoi në “mbipërforcimin” e kontrastit mes dy palëve.

Republikanët kishin tentuar t’i paraqitnin zgjedhjet e mesmandatit si një zgjedhje mes “arsyes së shëndoshë dhe çmendurisë”, duke sulmuar vazhdimisht krahun në rritje të socialdemokratëve të së majtës.

Megjithatë, sondazhi përfundimtar i vetë sondazhierit të Trump, i marrë dy javë para zgjedhjeve, tregoi se ndërsa marka e republikanëve MAGA dhe socialdemokratët ishin të dyja jo të popullarizuara te votuesit, MAGA mbante më shumë faj.

Kur republikanët që nuk po planifikonin të votonin u pyetën se çfarë do të duhej për të rimarrë votën e tyre, dy përgjigjet e tyre kryesore ishin dhënia fund luftës dhe trajtimi i inflacionit.

Në atë thirrje të fundit para Ditës së Zgjedhjeve, këshilltarët e Trump ishin njëkohësisht realistë dhe cinikë për gjendjen e garës, duke iu referuar në një moment një aleati të Trump që kandidoi për guvernator të Minesotës dhe kërkoi një rinumërim në primaret e tij pavarësisht se humbi me diferencë të madhe.

“Shikoni, është në rregull”, i tha z. Blair grupit me sarkazmë. “Mendoj se thjesht do të bëjmë si Mike Lindell dhe do të kërkojmë një rinumërim pavarësisht se sa pikë jemi poshtë”.

Alex Pfeiffer, një zëdhënës i super PAC-ut MAGA Inc., tha se “vizioni i matur dhe realist i grupit për mjedisin politik” çoi në investimin në garat e Dhomës së Përfaqësuesve ku republikanët po udhëheqin, në Maine, Florida, Tennessee, New York dhe Teksas.

“Njerëzit që shesin këto thënie të trilluara dhe thashetheme të rreme jo vetëm që nënvlerësojnë investimin historik dhe bujar të presidentit në përpjekjen e partisë për mesmandatin, por gjithashtu shpifin për punën e palodhur të shumë vetave që kontribuuan në këtë përpjekje”, tha ai në një deklaratë.

“Ata janë frikacakë dhe humbës”.

Një zyrtar i Shtëpisë së Bardhë, i cili refuzoi të fliste në regjistër, tha në përgjigje të raportimit për këtë artikull:

“Presidenti Trump nuk ishte në fletën e votimit, dhe është vërtetuar se votuesit e Trump dalin kur ai është në fletën e votimit. Cilësia e kandidatit ka rëndësi, dhe Presidenti Trump bëri një punë më të mirë duke promovuar shumë nga kandidatët në fletën e votimit sesa bënë vetë kandidatët”.

Zyrtari përsëriti se presidenti, i cili pranoi më herët të mërkurën se lufta ndikoi në mesmandat, kishte thënë vazhdimisht se Irani nuk mund të sigurojë një armë bërthamore.

Anti-Rekrutuesi

Ndërsa Senator Chuck Schumer nga New Yorku, udhëheqësi demokrat, rekrutoi me kujdes kandidatë të nivelit të lartë për Senatin, Trump ndërmori një sërë hapash që rrezikuan mazhorancën republikane.

Pasi Senator John Ernst nga Iowa kundërshtoi emërimet më të diskutueshme të Trump dhe Senatoro Thom Tillis nga Karolina e Veriut votoi kundër projektligjit të tij kryesor të taksave dhe shpenzimeve, aleatët e Trump kërcënuan t’i jepnin fund karrierës së tyre.

Të dy vendosën të dalin në pension, duke krijuar vende të lira të ndjeshme që dikur mbaheshin nga republikanët.

Në Karolinën e Veriut, Trump pastroi fushën për Michael Whatley, një ish-lobist dhe kryetar i Komitetit Kombëtar Republikan, i cili rezultoi një kandidat i zbehtë dhe humbi ndaj Roy Cooper, ish-guvernatorit popullor demokrat të shtetit.

Pasi Senator Lindsey Graham nga Karolina e Jugut vdiq në korrik, Trump mbështeti vendosjen e motrës së tij, Darline, jo vetëm për ta zëvendësuar përkohësisht, por edhe për të kandiduar për një mandat të plotë gjashtëvjeçar. Duke vepruar kështu, ai ngriti një kandidate të papërvojë pa bazë mbledhjeje fondesh, dhe ajo humbi në një shtet që nuk kishte zgjedhur një demokrat në Senat që nga viti 1998.

Por asnjë kandidat nuk doli të ishte më i kushtueshëm për partinë sesa Ken Paxton, prokurori i përgjithshëm i Teksasit i përfshirë në skandale.

Trump e mbështeti atë kundër Senator John Cornyn, mbajtësit aktual republikan, duke shpërfillur një vit paralajmërimesh se Paxton do ta vinte vendin në rrezik.

Republikanët u detyruan përfundimisht të shpenzonin afër 300 milionë dollarë në Teksas, para që mund të kishin shkuar për të mbështetur kandidatët në shtete të tjera.

Paxton humbi me 12 pikë.

Në një tjetër thirrje të fundit, ekipi i Trump u tall me paaftësinë e disa prej republikanëve që po përpiqeshin t’i zgjidhnin.

“Unë e kam parë armikun”, i tha z. Blair grupit një javë më parë. “Dhe jemi ne”.

Fabrizio u përgjigj: “Në shumë vende”.

Libri i Lojërave i Demokratëve

Në maj të vitit 2025, Schumer mbërriti në Wildflower Farms, një vendpushim luksoz në Luginën Hudson të New Yorkut, për një tërheqje të fshehtë me donatorë dhe zyrtarë të partisë.

Atij i duhej dëshpërimisht të zgjeronte hartën e Senatit.

Për të fituar kontrollin e Senatit, demokratët duhet të mbanin të gjitha vendet e tyre dhe të përmbysnin të paktën katër, përfshirë në shtete që Trump i fitoi bindshëm në vitin 2024.

Schumer kaloi muaj duke joshur z. Cooper dhe bëri të paktën tre udhëtime në Ohio për të bindur ish-Senator Sherrod Brown, i cili kishte humbur në vitin 2024, por kishte një markë populiste që përputhej me gjendjen shpirtërore të vendit.

“Nëse dilni në pension dhe ne humbasim mazhorancën me një votë, nuk do ta shijoni pensionin tuaj” – kujtohet se i tha z. Schumer z. Brown, 73 vjeç.

Të dy kandiduan dhe fituan.

Në Dhomën e Përfaqësuesve, ku demokratët kishin mbetur tre vende larg në vitin 2024, rekrutuesit shkuaN për gjueti në qarqe ku Trump kishte fituar me 10 pikë ose më shumë, duke vënë bast herët se presidenti i trimëruar do ta tepronte.

Një analizë post-morte e zgjedhjeve nga Democratic House Majority PAC e shpërndarë në prill të vitit 2025 zbuloi se dy faktorë binin në sy mes kandidatëve më të fortë të partisë në vitin 2024: të qenit “të perceptuar si të moderuar” dhe përqendrimi te ekonomia.

“Nëse donim të garonim më thellë në qarqet e kuqe, duhej të gjenim kandidatë që nuk ishin menjëherë përjashtues” – tha Mike Smith, presidenti i PAC-ut.

Ata filluan të rekrutonin kandidatë me biografi të dallueshme: veteranë ushtarakë, mjekë, fermerë, një parashutist zjarrfikës, një yll i muzikës Tejano, pothuajse çdokush që nuk dukej si politikan profesionist.

Luftërat e Risiqimit të Kufijve

Trump, ndërkohë, po përpiqej të ndërtonte vetë fushën e betejës së Dhomës së Përfaqësuesve.

Në pranverën e vitit 2025, Blair, atëherë zëvendëskryetar i stafit të tij, i solli presidentit një plan për të ridizajnuar hartat e kongresit në mes të dekadës për t’i bërë vendet më të sigurta për republikanët. Nisma e gerrymandering (manipulimit të kufijve zgjedhorë) filloi në Teksas dhe u përhap shpejt në shtete të tjera të drejtuara nga republikanët.

Kur Jeffries dëgjoi për herë të parë për manovrën në Teksas, ai iu drejtua këshilltarëve të tij me mosbesim dhe deklaroi:

“Duhet të jeni duke bërë shaka me mua”.

Ai fluturoi në Teksas për t’i kërkuar ligjvënësve shtetërorë të mbanin qëndrim, dhe shumë demokratë u larguan nga shteti për të ngadalësuar procesin legjislativ.

Por loja e frymëzuar nga Trump kaloi dhe republikanët krijuan pesë vende të reja për veten e tyre që z. Trump do t’i kishte fituar me dy shifra në vitin 2024, në dukje mjaftueshëm për t’i bërë ballë edhe një rënieje të mbështetjes në mesmandat.

Demokratët luftuan kundër.

Votuesit e Kalifornisë miratuan planin e Guvernatorit Gavin Newsom për të krijuar pesë vende të reja që favorizojnë demokratët, dhe votuesit e Virxhinias miratuan një hartë që krijon katër të tjera, megjithëse Gjykata Supreme e shtetit më vonë e hodhi poshtë atë.

Që në fillim, Blair ishte i sigurt në vetvete për planin e tij të rishikimit të kufijve, dhe ai e presidenti shpërfillën republikanët që shqetësoheshin se manovra do të kthehej kundër tyre.

Por deri në prill 2026, demokratët kishin arsye të mira për të besuar se kishin neutralizuar kërcënimin duke rishikuar qarqet në disa shtete blu.

Z. Jeffries mbajti një konferencë shtypi festive ku shfaqej një poster me fytyrat e z. Trump dhe z. Blair dhe një citat anonim që kishte dalë në një artikull rreth rishikimit të kufijve në The Times:

“Luftë maksimale kudo gjatë gjithë kohës”.

Kur z. Blair pa posterin, ai i dërgoi mesazh njërit prej ndihmësve kryesorë të z. Jeffries, Gideon Bragin.

“A mund t’i dërgosh një kopje të kësaj zyrës sime?”

Në vend të kësaj, ai mbeti brenda selisë demokrate të Dhomës së Përfaqësuesve deri në Ditën e Zgjedhjeve, kur një valë e kaltër përfshiu madje shumë nga qarqet e vizatuara për të favorizuar republikanët.

Gabimet e Pashkaktuara

Ndërsa viti 2026 filloi, vala e zbatimit të imigracionit të administratës u bë e dhunshme në Minneapolis kur dy protestues u qëlluan dhe u vranë nga agjentët federalë. Të dy vrasjet u kapën në video.

Trump u tha këshilltarëve se nuk i pëlqente se si dukeshin videot.

Susie Wiles, shefja e stafit të Shtëpisë së Bardhë, kishte kaluar muaj duke u përpjekur privatisht ta largonte atë nga qasja e ashpër ndaj imigracionit e favorizuar nga Stephen Miller, këshilltari kryesor i politikave të presidentit.

Menjëherë pas Minneapolisit, sondazhet e brendshme të demokratëve treguan se partia po merrte epërsinë në çështjen e imigracionit për herë të parë.

Ajo që kishte qenë një nga pikat e forta të përhershme të Trump ishte për një periudhë përgjegjësia e tij kryesore, sipas njërit prej strategëve kryesorë të presidentit.

Pastaj, rreth pesë javë pas vrasjes së dytë, Trump e çoi vendin në luftë në Iran.

Blair fillimisht ndau optimizmin e shefit të tij se lufta do të ishte një sukses i shpejtë. Ai i qetësoi kolegët skeptikë se konflikti nuk do të ishte katastrofa politike që disa frikësoheshin, sepse disa zyrtarë të Departamentit të Mbrojtjes i kishin siguruar Shtëpinë e Bardhë se do të zgjidhej shpejt.

Por afati kohor prej katër deri në gjashtë javë i presidentit u zgjat në muaj.

Në publik, Trump mburrej për një triumf vendimtar ushtarak. Në privat, këshilltarët e njoftuan për mbylljen e Ngushticës së Hormuzit, rritjen e çmimeve të benzinës dhe plehrave, dhe një shterim alarmant të armatimit amerikan.

Grupet e fokusit të z.Fabrizio në mars, rreth dy javë pas fillimit të konfliktit, treguan se votuesit nuk kuptonin pse presidenti e kishte nisur luftën. Ata panë një premtim të thyer që po e bënte jetën më të shtrenjtë.

Aleatët e mëparshëm në të djathtën kundër luftës, duke përfshirë Tucker Carlson dhe ish-kongresmenen e Gjeorgjisë Marjorie Taylor Greene, ishin tani në rebelim të hapur.

Z. Trump e dinte se lufta po gërryente mbështetjen e tij, sipas këshilltarëve, por për një moment të shkurtër dukej se kishte gjetur një rrugë daljeje nga rrëmuja.

Deri në mes të qershorit, Zëvendëspresidenti JD Vance kishte negociuar një memorandum mirëkuptimi me Iranin, dhe ekipi politik i Trump mori frymë lehtë.

Sondazhi i parë i z. Fabrizio për propozimin zbuloi se votuesit në dijeni të marrëveshjes e favorizonin atë me 41 pikë përqindjeje, dhe 67 për qind mendonin se do të ulte çmimet e benzinës.

Por skifterët e G.O.P.-së për Iranin, përfshirë Senator Ted Cruz nga Teksasi, i bënë presion z. Trump që të mbante presionin ndaj Teheranit. Marrëveshja u shemb dhe lufta u zvarrit.

“Paratë e Mia”

Z. Trump kurrë nuk ndaloi së mbledhuri para pas zgjedhjeve të vitit 2024, duke grumbulluar një arkë lufte prej rreth 400 milionë dollarësh, të cilën ai ua bëri të qartë këshilltarëve se e shihte si “paratë e mia”.

Deri në gusht, me zgjedhjet më pak se 100 ditë larg, strategët republikanë të Senatit ende nuk kishin qartësi se ku do të shpenzonte Ekipi Trump. Njëri prej tyre përshkroi se ishte “i tronditur se sa të papërgatitur ishin”.

Një këshilltar i Trump tha se ekzistonte një plan, por nuk mund të ndahej sepse presidenti nuk e kishte miratuar atë.

Disa ditë, z. Trump u thoshte këshilltarëve privatisht:

“Duhet të fitojmë. Çfarëdo që të duhet të bëjmë.”

Ditë të tjera, ai dukej sikur nuk i bënte përshtypje.

“Kjo thotë diçka shumë të bukur për mua se ata thjesht nuk mund të fitojnë pa mua”, u tha ai ndihmësve.

Blair dhe të tjerë u desh të bindnin presidentin të nënshkruante për shpenzimet.

Trump e mbajti miratimin e tij deri në fund të verës.

Vonesa ishte e kushtueshme: Çmimet e reklamave u rriten ndërsa zgjedhjet afrohen.

Një javë në mes të tetorit në një stacion të vetëm në Anchorage, super PAC-u i Trump pagoi pothuajse katër herë më shumë para sesa super PAC-u kryesor demokrat për të transmetuar rreth 70 për qind më pak reklama, sepse nuk e kishte rezervuar kohën shumë kohë më parë.

Grupi demokrat pagoi 2,700 dollarë për një reklamë në lajmet lokale të mbrëmjes; super PAC-u i z. Trump pagoi 30,000 dollarë për të njëjtin hapësirë.

Në mënyrë tipike, ligjvënësit në rrezik largohen nga një president i papopullarizuar në zgjedhjet e mesmandatit. Ekipi Trump donte të bënte të kundërtën.

“Ne e kemi marrë atë strukturë të vjetër dhe e kemi kthyer përmbys” – tha Chris LaCivita, bashkëmenaxher i fushatës së Trump në vitin 2024.

Kështu lindi konventa e parë moderne e mesmandatit, një festë dyditore e presidentit në Dallas në shtator, të cilën pak anëtarë të partisë së tij e kishin dëshiruar.

Gjatë fjalimit të tij në konventë, Trump hodhi në qarkullim një propozim të ri për t’i dërguar 5,000 dollarë çdo të rrituri amerikan — por vetëm nëse republikanët fitonin.

Gati askush nuk e dinte se po vinte, duke përfshirë këshilltarët e tij të lartë politikë, kryetarin dhe udhëheqësin e mazhorancës në Senat.

Ideja nuk ishte testuar as me sondazhe para se Trump ta thoshte atë.

Dhe kur një propozim i ngjashëm u testua, ekipi i Trump zbuloi se bëri pak për t’i lëvizur votuesit drejt republikanëve. Disa nga këshilltarët e vetë presidentit u zmbrapsën nga shpërndarja, ku njëri e përshkruan atë si një përpjekje të hapur për të “blerë” njerëzit për votat e tyre.

Konventa solli një lajm të mirë: para.

Ditën e parë, Elon Musk dërgoi 75 milionë dollarë në Senate Leadership Fund, super PAC-u i udhëhequr nga aleatët e udhëheqësit të mazhorancës në Senat, John Thune nga Dakota e Jugut.

Ishte një nga kontributet më të mëdha të vetme në historinë amerikane.

Në konventë, Paxton hyri në suitën e fondit, ku Alex Latcham, drejtori ekzekutiv i super PAC-ut, i bëri një vërejtje disi të koduar.

“Do të jesh i lumtur nesër”

Reklamat ishin gati të fillonin.

Musk do të shpenzonte më shumë se 450 milionë dollarë për të ndihmuar republikanët në mesmandat, pjesa më e madhe e tyre në Teksas për t’u përpjekur të shpëtonte z. Paxton. Super PAC-u që ai financoi shpenzoi dhjetëra miliona për reklama që sulmonin kandidatin demokrat, James Talarico, për mbështetjen e tij për të drejtat e transgjinorëve, duke reflektuar një linjë sulmi që ekipi i Trump e kishte përdorur me sukses në vitin 2024.

Në gara të tjera, fokusi te reklamat e transgjinorëve u bë një pikë mosmarrëveshjeje midis zyrtarëve në Senate Leadership Fund dhe operacionit të z. Trump, të cilët argumentuan se zgjedhjet e vitit 2026 kishin të bënin rrënjësisht me ekonominë dhe se drejtimi i reklamave për temë të tjera do të ishte më pak efektiv. Strategët e G.O.P.-së në Senat panë mesazhet ekonomike të binin poshtë në mjedisin aktual politik në disa shtete.

Lufta për të shpëtuar Senatin u pengua nga udhëheqja e partisë që vështirë se mund të punonte së bashku.

Z. Trump dhe udhëheqësit e G.O.P.-së në Senat, z. Thune mes tyre, kurrë nuk u afruan.

Presidenti mbështeti Paxton kundër kundërshtimeve të tyre. Dhe kur këshilltarët e Trump u takuan me zyrtarë nga super PAC-u kryesor republikan në Camp David në mars 2026 për të planifikuar mesmandatin, askush nga Komiteti Kombëtar Senatorial Republikan nuk u ftua.

Kolapsi

Në fund të gushtit, Julie Merz, strategja kryesore në Komitetin e Fushatave Kongresionale Demokrate, mblodhi ekipin e saj dhe nxori një slajd që vlerësonte një shans 35 për qind për një “valë blu”.

“Është detyra jonë,” – kujtohet se tha ajo, “të shpërndajmë sa më shumë dërrasa sërfi të jetë e mundur”.

Zyrtarët e komitetit u bënë deputetëve më të rrezikuar të partisë një ofertë të pazakontë.

Në vend që të shpenzonin miliona për t’i mbrojtur ata, partia do t’i lëvizte paratë në territore më të kuqe dhe do t’u bënte sondazhe vendeve të tyre për të parë nëse u duheshin burimet përsëri. Shumica ranë dakord, duke liruar rreth 10 milionë dollarë për të zgjeruar hartën.

Jo shumë kohë pas konventës republikane në Dallas, çmimet e naftës arritën nivelet më të larta të të gjitha kohërave.

Në Senat, u bë kaq keq për G.O.P.-në saqë në fillim të tetorit republikanët po porosisnin sondazhe në shtete në dukje të paimagjinueshme, si Dakota e Jugut dhe Idaho.

Një muaj para zgjedhjeve, Senate Leadership Fund tërhoqi reklamat nga Karolina e Veriut, duke lëshuar shtetin për të ridrejtuar para në Kansas, pastaj Karolinën e Jugut dhe përfundimisht në Misisipi – një shtet që z. Trump e kishte fituar me gati 23 pikë dy vjet më parë.

“Misisipi i fushës së betejës” – e quajtën me tallje këshilltarët e Trump në një thirrje.

Në Dhomën e Përfaqësuesve, përkeqësimi ishte mbase edhe më i madh.

Në një moment, zyrtarët kryesorë në Congressional Leadership Fund dhe super PAC-ët e z. Trump kishin vendosur të hiqnin dorë nga përpjekja për të përmbysur vendin e Përfaqësuesit Henry Cuellar në Teksasin Jugor — vetëm për të kuptuar se Kryetari Mike Johnson ishte caktuar të ishte në qark ditën që reklamat do të hiqeshin nga transmetimi. Ata e vonuan njoftimin për një ditë për t’i kursyer z. Johnson një episod të sikletshëm.

Cuellar fitoi rizgjedhjen me shumicë dërrmuese.

Në fund, harta u zhvendos kaq shumë majtas saqë republikanët e Dhomës së Përfaqësuesve – të cilët bënë sondazhe për më shumë se 100 vende – nuk mund të arrinin dot.

Kjo habiti madje edhe disa demokratë kryesorë.

Në një darkë në shtator, Rahm Emanuel, i cili drejtoi krahun e fushatës së demokratëve të Dhomës së Përfaqësuesve në valën e vitit 2006, pyeti rekrutuesit kryesorë të partisë se me sa kishte fituar z. Trump qarqet e tyre. Kur Zach Dembo, një veteran ushtarak dhe ish-prokuror federal që kandidonte në Qarkun e Gjashtë të Kentakit, tha 15 pikë, z. Emanuel e shikoi me mosbesim.

Z. Dembo fitoi.

E diela e fundit para Ditës së Zgjedhjeve, z. Jeffries organizoi një ndalesë të fundit simbolike në një qark fushe betejë.

Ai shkoi në Alabama, ku republikanët kishin ridizajnuar qarkun e Përfaqësuesit Shomari Figures për të favorizuar partinë pas një vendimi të Gjykatës Supreme që dobësoi Aktin e të Drejtave të Votimit.

Ishte e rëndësishme të shkoje atje, tha z. Jeffries, sepse “ai po përballej me një përpjekje të ripërtërirë për t’i nënshtruar komunitetit afrikano-amerikan taktikave të stilit Jim Crow”.

“Është e drejtë të thuhet se si Shomari ashtu edhe unë ndjemë peshën e historisë duke pasur parasysh faktin se lëvizja e të drejtave civile e udhëhequr nga Dr. King, Rosa Parks dhe kaq shumë të tjerë filloi pikërisht në vendin ku po mbyllnim këtë fushatë kaq të rëndësishme të vitit 2026”, – tha z. Jeffries.

Figures fitoi garën e tij të martën.

Rrugës për në aeroport, Jeffries bëri një ndalesë të papublikuar në Parkun e Skulpturave të Monumentit të Lirisë, i cili kujton historinë e njerëzve të skllavëruar në Amerikë.

Në janar, Jeffries është tani gati të bëhet kryetari i parë me ngjyrë në historinë amerikane.