Në kaq shumë nga interpretimet më të mëdha të Anthony Hopkins, ai arrin të sugjerojë thellësi mahnitëse të fshehura te personazhet e tij. Hapësirat mes asaj që ata dinë, asaj që di publiku dhe asaj që ato personazhe janë të gatshme të shprehin, janë vendi ku qëndron magjia e artit të tij. Kjo është e vërtetë qoftë kur ai luan një përbindësh manipulues, si në tre filmat e tij me Hannibal Lecter, apo një shërbëtor emocionalisht të trembur, si në filmin prekës “The Remains of the Day”. Këta burra mendojnë dhe ndjejnë gjëra që, për arsye të shumta, i mbajnë për vete.
E njëjta gjë nuk mund të thuhet më për Hopkins. Në kujtimet e tij të reja, “We Did OK, Kid”, aktori 87-vjeçar ndan detaje rreth ditëve të tij të vështira në shkollë në Uells, fitores së tij gati të mrekullueshme ndaj alkoolizmit, shkëputjes së dhimbshme nga vajza e tij e vetme dhe ngjitjes së tij të ngadaltë por të sigurt drejt suksesit në Hollywood.
Libri gjithashtu zbulon një burrë disi të rezervuar dhe vetmitar, por një që nuk kënaqet vetëm duke treguar ngjarjet e jetës së tij, çfarë ndodhi dhe kur. Ai ka menduar shumë rreth pyetjeve të mëdha — pse ndodhi gjithçka, dhe çfarë do të thotë e gjitha kjo. E megjithatë, edhe në këtë fazë të vonshme, Hopkins mbetet i mahnitur në mënyrë të bukur nga fati i pastër dhe pamundësia e ëndrrës që ai e quan jetë.
Ne të gjithë kemi momente kthese në jetën tonë, por ju keni një mjaft specifik — një moment që ndryshoi gjithçka për ju. A mund të më tregoni çfarë ndodhi më 29 dhjetor 1975, në orën 11? Gjithmonë jam pak i hezituar të flas për këtë, sepse nuk dua të tingëlloj si predikues. Por, isha i dehur dhe po ngisja makinën këtu në Kaliforni, në një blackout, pa asnjë ide se ku po shkoja, dhe kuptova se mund të kisha vrarë dikë — ose veten, gjë për të cilën nuk më interesonte — dhe kuptova se isha alkoolist. E mora veten dhe i thashë një ish-agjentit tim në këtë festë në Beverly Hills: “Më duhet ndihmë”, Ishte ora 11 fiks — pashë orën — dhe ja pjesa e frikshme: një mendim ose zë i thellë, i fuqishëm, më foli nga brenda dhe tha: “Mbaroi gjithçka. Tani mund të fillosh të jetosh. Dhe gjithçka ka qenë për një arsye, ndaj mos harro asnjë moment të saj”.
Ishte thjesht një zë nga hiçi? Nga brenda meje. Por, ishte i dëgjueshëm, mashkullor, i arsyeshëm, si një zë radioje. Dëshira për të pirë u zhduk nga unë, ose humbi. Nuk kam teori tjetër përveç hyjnores, ose asaj force që të gjithë e kemi brenda nesh që na krijon nga lindja, forca e jetës, çfarëdo të jetë. Është një vetëdije, besoj. Kaq di.
Ju u rritët në një familje punëtore në Uells, djali i një bukëpjekësi. S’besoj të keni njohur shumë artistë ose aktorë. A ishte ideja për t’u bërë aktor diçka që ju ose familja juaj e patët me dyshim? Jo. Si një djalë 17-vjeçar që nuk dinte asgjë, diçka më ndezi, dhe mora bursë në një shkollë aktrimi në Uellsin e Jugut. Nuk kisha aktruar kurrë në jetën time. Por, bëra një audicion dhe më dhanë bursë. Mbaj mend që shkova të shihja një shfaqje me të madhin Peter O’Toole në Bristol Old Vic. Ai luante Jimmy Porter në “Look Back in Anger,” dhe në skenë doli rrufe: Peter O’Toole. Një aktor shumë i rrezikshëm. Mendova, Zot, nëse ai zbret nga skena, do të na vriste të gjithëve. Dhjetë vjet më vonë, isha në Teatrin Kombëtar duke luajtur Andrein në “Tre Motrat” të Çehovit, në prodhimin e Laurence Olivier. Trokitje në derë në fund të mbrëmjes — kush ishte aty? Peter O’Toole. Tani, kjo është e çuditshme. Ai tha: “Dua të bësh një test filmi për mua. Është një film me Katharine Hepburn të quajtur ‘The Lion in Winter.’”
Filmi juaj i parë. Pikërisht. Kështu që, u paraqita dhe bëra testin. Ai tha – “E fitove rolin”. Kur e shoh atë film, që e bëj ndonjëherë, mendoj: Si ndodhi kjo? Pse unë? Nuk e di as sot. Gjithçka është pjesë e lojës, lojës së mrekullueshme të quajtur Jeta. Asnjë shqetësim, asnjë punë e madhe. Nuk ka punë të mëdha.
Ideja se jeta është një lojë dhe se nuk ka gjëra të mëdha është një temë që përsëritet në librin tuaj. Por, çfarë duhet të marrim seriozisht? Çfarë ka rëndësi? Nuk dua të jem i papërgjegjshëm ndaj gjithçkaje. Ka vështirësi të tmerrshme në jetë dhe duhet t’u kushtosh vëmendje. Por, më në fund, duke iu afruar moshës 88 vjeç, zgjohem në mëngjes dhe them: “Jam ende këtu. Si?” Nuk e di. Por, çfarëdo që po më mban këtu, faleminderit shumë! Shumë i detyruar! Përtej vetes time të fundme, nuk ka shumë që mund të bëj. Kisha një dhunti kur isha djalë. Mund të mësoja shumë Shakespeare, poezi e gjithçka. Tani në këtë moshë, i shoh ato poezi dhe më kthejnë kujtime të qarta të fëmijërisë sime, dhe emocionohem shumë. Më mbushen sytë me lot, jo nga trishtimi, por nga mrekullia e të jetuarit ato vite. Kujtimet e mia të qarta për Uellsin, për prindërit e mi, për përpjekjet e tyre. Shikoj pas me mirënjohje të madhe dhe përlotem, sepse kujtoj lavdinë e të qenit fëmijë. Kisha një fëmijëri të mirë. Më ngacmonin shumë. Më godisnin. Por, shikoj pas dhe mendoj – mirë, kjo është pjesë e rritjes. Në ato ditë mësuesit mund të të rrihnin. Mbaj mend që u godita disa herë në kokë nga një mësues, sepse nuk dija diçka. Dhe çfarë bëja ishte ajo që në ushtri quhet “mospërfillje memece”. Nuk reagoja. Thjesht tërhiqesha brenda vetes, i shikoja bosh, dhe ua shpifja. Dhe tani janë të gjithë të vdekur. [Qesh]
Ju fituat! Unë fitova.
