Pronari kinez i fermës, Zuo Xiaoyong, mbeti i habitur kur shpallja e tij për punëtorë barinj, që do të punonin në kullotat e largëta dhe të ashpra në jug të Mongolisë, u bë postimi më i komentuar i ditës në rrjetet sociale.

Më shumë se 700 persona aplikuan për dy pozitat, përfshirë punonjës zyrash nga megaqytetet Shangai dhe Chongqing, punëtorë fabrikash nga mbarë Kina dhe madje edhe të diplomuar universitarë.

Buletini informues i Reuters për Iranin ju mban të informuar me zhvillimet dhe analizat më të fundit mbi luftën në Iran. Regjistrohuni këtu.

Reagimi ndaj shpalljes së Zuo-s në fund të prillit — e cila mori 59 milionë shikime brenda pak orësh në Weibo, versioni kinez i X-it, ku gjeneroi 21 mijë diskutime të ndryshme — tregon vështirësitë në rritje në tregun e punës në vend.

“Nuk e prisja që të bëhej virale,” tha Zuo, duke shtuar se një e dhjeta e aplikantëve sapo kishin përfunduar universitetin, ndërsa të tjerë kishin borxhe, punë rraskapitëse industriale ose ishin lodhur nga politika në vendin e punës.

“Duket se njerëzit e zakonshëm po e kanë të vështirë të gjejnë punë.”

TREG PUNE I EGËR DHE ME PAK SHPËRBLIM

Ndërsa papunësia zyrtare ka qëndruar pak mbi 5%, nën-punësimi në Kinë është në rritje dhe të ardhurat në sektorin privat kanë mbetur pas rritjes ekonomike për pjesën më të madhe të dekadës së fundit. Punëtorët si me jakë blu ashtu edhe ata me jakë të bardhë ankohen për kulturën “996” — punë nga ora 9 e mëngjesit deri në 9 të mbrëmjes, gjashtë ditë në javë.

Analistët presin që tregu i punës të përkeqësohet në muajt në vijim, pasi fabrikat përballen me kosto më të larta për shkak të luftës në Iran, ndërsa përdorimi i inteligjencës artificiale po përshpejtohet dhe një rekord prej 12.7 milionë të diplomuarish universitarë këtë verë do të fillojnë kërkimin për punë.

Reagimi ndaj shpalljes së Zuo-s ishte “simptomë e një tregu pune shumë konkurrues dhe shpesh me pak shpërblim”, tha Lynn Song, krye-ekonomiste për Kinën në ING.

“Punët urbane po bëhen më pak tërheqëse dhe më të rralla.”

Rritja ekonomike prej 5% e Kinës mbështetet shumë tek eksportet në rritje, pasi prodhuesit po sakrifikojnë fitimet për të fituar pjesë të tregut global, duke shtuar presionin mbi punëtorët brenda vendit.

James Guo aplikoi për këtë punë sepse ishte i rraskapitur nga puna e tij në një fabrikë që prodhon kontejnerë transporti.

“Nuk e keni idenë si është të punosh më shumë se 13 orë në ditë, duke shtrënguar vida derisa duart të të fryhen e të mbulohen me flluska, pa pasur as kohë për të shkuar në tualet,” tha 21-vjeçari. “Ngarkesa është tepër e rëndë, nuk mundem më.”

Zuo kërkonte barinj, mundësisht një çift, për të nxjerrë 3 mijë dele në kullotë në një sipërfaqe prej 2 mijë hektarësh gjatë verës dhe për të kryer punë të rënda ushqimi dhe pastrimi brenda në dimër, kur temperaturat mund të bien nën minus 30 gradë Celsius.

Për këtë punë, barinjtë do të merrnin secili nga 8 mijë juanë (1,178 dollarë) në muaj — shumë mbi mesataren urbane kombëtare në kompanitë private prej rreth 6 mijë juanësh — si dhe strehim dhe ushqime falas.

Shaun Rein, drejtor menaxhues i China Market Research Group, tha se edhe personat me diplomë master nga universitetet më të mira kërkojnë paga të ngjashme në Shangai, por pjesa më e madhe e të ardhurave u shkon për qira të apartamenteve të vogla dhe shpenzime bazike.

Zuo, i cili zotëron edhe 200 krerë bagëti, tha se paga përputhet me vështirësinë e punës.

“Paga është e lartë, por ajo që ka më shumë rëndësi është nëse mund të punosh afatgjatë dhe ta përballosh dimrin,” tha Zuo. “Kjo nuk është turizëm.”

“MALLKIMI I TË 35-AVE”

Gjysma e aplikantëve kishin lindur në vitet 1990, tha Zuo, grupmoshë që ndodhet në qendër të asaj që punëtorët kinezë e quajnë “mallkimi i të 35-ave”, pasi studimet tregojnë se shumica e punëdhënësve, përfshirë sektorin publik, shpesh anashkalojnë kandidatët më të vjetër se kjo moshë.

“Po shohim që ‘mallkimi i të 35-ave’ po kalon nga një meme e sektorit teknologjik në një realitet më të gjerë ekonomik,” tha Christian Yao, ligjërues i lartë për menaxhim të burimeve njerëzore në Universitetin Victoria të Wellingtonit.

Një punonjëse e sektorit të tregtisë elektronike, 28-vjeçarja Wu, e cila dha vetëm mbiemrin për arsye privatësie, fiton 10 mijë juanë në muaj, por puna si barinjë i tërhoqi vëmendjen.

“Dua të largohem nga jeta e qytetit dhe të mos merrem më me njerëz të vështirë,” tha Wu. “Mund të shijoja një jetë të qetë dhe të izoluar larg botës.”

Në fund, Zuo punësoi katër barinj — dy çifte — të gjithë të lindur në vitet 1980 dhe që kishin përvojë të mëparshme në fermë. Edhe pse ka mbajtur edhe 40 çifte të tjera në listë pritjeje, ai thotë se nuk do të marrë në konsideratë beqarë apo të rinj urbanë për këto role.

“Në vendin tonë, mund të mos shihni njerëz për një vit të tërë,” tha Zuo. “Nëse dikush mund ta përballojë një vetmi të tillë, nuk e di.”

(1 dollar = 6.7959 juanë kinezë)